Na czym polega diagnostyka SI?

Proces diagnostyczny jest złożony i obejmuje szczegółowy wywiad dotyczący funkcjonowania dziecka, wykonanie szeregu prób diagnostycznych oraz uważną obserwację zachowania dziecka podczas wizyt. Na podstawie zebranych informacji specjalista określa, czy występują trudności oraz jaki mają charakter.

Terapia Integracji Sensorycznej

Terapia opiera się na indywidualnie dobranych ćwiczeniach leczniczych, których celem jest wsparcie rozwoju układu nerwowego i poprawa funkcjonowania dziecka w codziennych sytuacjach. Dla wielu dzieci jest to kluczowa forma pomocy, zwłaszcza gdy występują określone trudności rozwojowe i funkcjonalne.

Terapia SI znajduje zastosowanie m.in. u dzieci z:

• niezgrabnością ruchową,

• zaburzeniami koncentracji uwagi,

• nadpobudliwością psychoruchową,

• nadwrażliwością na bodźce słuchowe, wzrokowe lub węchowe,

• wybiórczością pokarmową,

• zachowaniami agresywnymi lub autoagresywnymi,

• trudnościami ze spektrum autyzmu.

Objawy, które mogą niepokoić rodziców

Do sygnałów ostrzegawczych należą m.in. brak kontaktu wzrokowego, znacznie opóźniony rozwój mowy, unikanie określonych pokarmów, zgrzytanie zębami, gryzienie siebie lub innych, niespokojny sen, trudności z zasypianiem i wybudzaniem, nadmierna emocjonalność, lęk, brawura w zabawie, słaba reakcja na ból oraz problemy z ubieraniem, myciem czy czesaniem.

Nie ma ograniczeń wiekowych do rozpoczęcia terapii Integracji Sensorycznej. Można ją wdrożyć już w pierwszym roku życia dziecka. Im wcześniej zostaną zauważone trudności i podjęte odpowiednie działania, tym większe są szanse na poprawę funkcjonowania dziecka.

Jeżeli objawy są na tyle nasilone, że utrudniają codzienne funkcjonowanie dziecka i całej rodziny, warto jak najszybciej skonsultować się ze specjalistą. Nieleczone zaburzenia nie ustępują samoistnie, lecz mogą nasilać się wraz z rozwojem dziecka.